Marian Verdonk wil met haar kleden de wereld verzachten

Licht en ruimte. Dat hebben de wandkleden van Marian Verdonk nodig. En licht en ruimte is ook wat de kunstenares wil schenken aan degenen die haar werk bekijken. “En tijd”, zegt ze. “Ik denk dat mijn werk kan ‘vertragen’; mensen letterlijk stil laten staan in de hectiek van het moment, zeker in ruimtes met ‘harde materialen’ als steen staal, hout en glas. “Ik zou de hele wereld wel willen omhullen met deze zachte kleden!”

Punch heet de techniek waarmee Verdonk haar werk maakt. Een vorm van droog vilten, waarbij textiel materiaal, meestal wol, met naalden in elkaar word geslagen. Met slagklacht wordt een nieuw zacht materiaal geschapen, waar de kracht in verscholen is. “Die tegenstelling sluit heel goed aan bij mijn persoon”, zegt ze. “Contrasten zijn belangrijk voor mij. Deze techniek past daar goed bij. Ook in mijn onderwerpen zitten vaak tegenstellingen.” 

Verdonk werkt graag abstract. Toch heeft veel van haar punchwerk iets landschappelijks, met oerelementen. Zee. Bergen. Aarde. Vuur. Lucht. “Ik noem sommige werken ook wel ‘gedroomde landschappen’. Ze zijn gebaseerd op beelden die ik in mijn dromen zie.  Ik wil je meenemen naar die werelden, zonder erg in detail te treden. Ik laat de verbeelding van de toeschouwer graag vrij. Het gaat erom, dat het werk de toeschouwer raakt, die er dan zijn eigen verhaal in kan leggen”

Ze werkt met verschillende machines om stoffen te punchen. Een grote met vierhonderd naalden  om grote lappen stof in één keer te kunnen bewerken. Dat komt de spontaniteit van een werk ten goede. “Anders wordt het echt monnikenwerk.” Met kleinere  machines met de hand brengt ze daarna details aan. “Vergelijk het met een schilderij waarbij je ook eerste met een aantal grote gebaren de grote streken opzet en van daaruit meer gaat invullen. Het grote gebaar is van belang. Een krachtige beweging. Ik wil iets te maken waarin je helemaal meegenomen kan worden in een natuurlijk ritme. De natuurlijke loop van het materiaal wil ik daarbij tot zijn recht laten komen.”

Wie haar grote wandkleden ziet, ervaart meteen dat ze als het ware schreeuwen om ruimte en licht.

Marian werkt graag graag met grote formaten, die de kijker meteen overweldigen.  “Als ik naar iets kleins kijk, blijf ik er enigzins buiten staan. Ik wil niet dat je er buiten blijft staan. In het grote werk kun je jezelf verliezen. De oppervlakten van mijn kleden zijn kwetsbaar,  ze nodigen je ook uit om in het werk te verdwijnen. Als mensen de tijd nemen om naar mijn werk te kijken, merk ik dat ze ook iets van die energie oppikken. Dat is eigenlijk waar het me om gaat.” Ze wil niet alleen werk voor áán wanden maken, maar zelfs héle wanden.

“Mijn werk heeft licht en ruimte nodig, net als mensen dat nodig hebben. Wij leven 90  procent van onze tijd binnen. In een artificiële omgeving. Maar als je in de natuur rondkijkt, is alles altijd zacht, ademend, met reliëf en voor je gevoel meebewegend. Als ik dat gevoel in mijn werk kan meegeven, geef ik je een gevoel van vrijheid. En oorspronkelijkheid. Het is goed om die twee gevoelens in een werk te brengen. Het geeft ook een soort vertraging, ik wil haast dat het invloed heeft op je ademhaling. Hoe groter een werk, hoe sterker dat gevoel kan zijn. Daarom is  mijn bijvoorbeeld geschikt voor vergaderzalen.”

Er zit een boodschap in haar werk. “Dat je niet moet verharden maar juist moet verzachten, in een wereld die behoorlijk hard geworden is. Als je de hardheid vertaalt in zwart-wit, zou je kunnen zeggen dat ik daar juist de nuances in wil zoeken. Vandaar ook de gelaagdheid in mijn werken. Dingen zijn nu eenmaal niet eenduidig.”Dat uit zich niet alleen in wat ze afbeeldt, maar ook in de ‘knuffelbaarheid’ van haar wandkleden. “Zou het niet zo zijn dat als je jezelf steeds maar omgeeft met harde dingen, je zelf ook steeds harder wordt? Ik denk dat je altijd resoneert met je omgeving.”

Marian Verdonk werkt ook in opdracht. "Ik neem de tijd om in de huid van de opdrachtgever te kruipen, echt te begrijpen wat de wensen zijn. Niet alleen de praktische wensen, juist visie en sfeer inspireren mij tot een werk wat helemaal past in de ruimte. Zo kan een opdracht versterkend werken.”



 
Marian Verdonk vertelt verhalen in vezels, in haren, in wol.
 
Schept gedroomde werelden in Textiel.